|
|
|
 |
1974
Na het voor Yamaha tragisch verlopen seizoen 1973, en het enorme verlies van Jarno Saarinen, zonder twijfel het grootste wegracetalent uit de jaren '70, had Yamaha al in de loop van het jaar te kennen gegeven in 1974 officieel terug te komen. De fabriek wilde op zoek naar een stabiele vervangende coureur, met de ambities en het charisma om de plaats van Saarinen over te nemen. Teuvo Lansivuori had voor zijn goede optreden tijdens de rest van het seizoen, al een lucratief fabriekscontract gekregen, omdat hij de Yamaha vlag gedurende de resterende wedstrijden hoog had gehouden. De verbazing was groot toen men in november '73 in een persconferentie bekend maakte dat niemand minder dan Giacomo Agostini voor het Yamaha Grand-Prix team had getekend. Bekend was dat de veelvoudig wereldkampioen, welke leek vastgeroest aan het Italiaanse MV-Agusta, het niet meer zo geweldig vond bij het Italiaanse merk. De MV machines waren niet meer oppermachtig gebleken, zeker met de komst van de tweetakt OW20 van Yamaha, ook de samenwerking met het team en collega rijder Phil Read was niet optimaal voor Agostini. Zijn ambities gingen verder dan MV-Agusta en om te winnen verhuisde de kampioen naar Yamaha. Aan het contracteren van de Italiaan ging een lange periode van onderhandelingen vooraf, welke in het diepste geheim grotendeels door Yamaha's pr-chef Rodney Gould werden voorbereid, de eerste voorzichtige contacten ontstonden bij toeval in Assen, amper een maand na de dood van Saarinen. Gould wist dat Agostini's contract met MV-Agusta aan het eind van 1973 zou aflopen, en de Italiaan gaf in een onderonsje met Gould toen zelf al aan dat hij nadacht over zijn toekomst bij MV. In de loop van het seizoen werd de atmosfeer in het MV-kamp echter steeds problematischer voor de Italiaan en ook de relatie met Phil Read was gespannen. De Italiaan kwam in het team onder grote druk te staan en moest toezien dat Read geleidelijk de rol van kopman overnam, en ook de betere machines ter beschikking kreeg, wat hem uiteindelijk gemakkelijk deed besluiten de overstap naar Yamaha te maken. Echter wel na grondige contractbesprekingen, want zakenman Agostini kende zijn prijs.
|
|
   |
Het team Yamaha treedt aan met een verbeterde versie van de 350cc OW16 welke in het vorige seizoen voor het eerst werd ingezet door Lansivuori. De ultra lichtgewicht machines zijn nog steeds erg kwetsbaar, en dit lijdt aan het begin van het jaar enkele malen tot het uitvallen van Lansivuori.
 |
(foto Klaas Tjassens)
De lichtgewicht machines zijn nu ook voorzien van nieuwe magnesium carters en carburateurs. Ze hebben speciale krukassen met lichtere vliegwielen, en een lichter uitgevoerde primaire aandrijving. De toerentelleraandrijving zit nu boven de waterpomp.
De machines accelereren en handelen een stuk beter door het grote gewichtsvoordeel van bijna 25 kg t.o.v. een TZ 350 productieracer, en het grotere vermogen doet de rest.
(foto JanAw)
Verdere specificaties 1974 350 Yamaha OW16.
- Boring en slag 64 x 54 mm.
- Magnesium carters.
- Magnesium 34mm Mikuni carburateurs.
- CDI ontsteking.
- 6 versnellingen.
- Chroommolybdeen stalen frame.
- Enkele schijfrem voor.
- Magnesium trommelrem achter.
- Vermogen 72 pk bij 11.000 tpm.
- Gewicht 96 kg.
|
|
Agostini behaalt met de 350 OW16 zijn eerste wereldtitel op Yamaha, zijn 7e titel in successie in deze klasse en zijn 14e totaal. Het is voor Yamaha de eerste wereldtitel in deze klasse, en tevens de eerste voor een tweetaktmotor ooit.
De door Yamaha felbegeerde 500 cc titel ging wederom naar Phil Read op MV-Agusta. Na een weinig succesvol seizoen in de 500 cc klasse, waarbij hij vaak met domme pech heeft af te rekenen eindigt de Italiaan op de 4e plaats achter Lansivuori in de eindstand om de wereldtitel.
In de tweede ronde van de Zweedse GP raakt hij onder meer betrokken bij een valpartij waarbij de Italiaan geblesseerd raakt aan zijn schouder en hem ook de volgende GP van Finland aan de kant houdt. De valpartij werd veroorzaakt door een vastloper van de Suzuki van Barry Sheene welke hierdoor ten val kwam, en aan zijn wiel kleefden op dat moment Read en Agostini, van wie eerstgenoemde het geluk had de vallende Sheene nog net binnendoor te kunnen passeren. Ago kon de Brit niet meer ontwijken en sloeg in een spectaculaire crash tegen het asfalt en vervolgens metershoog tegen de vanghekken. Sheene komt er vanaf met kneuzingen en een hersenschudding, maar Agostini word naar het ziekenhuis vervoerd, en zal nog dezelfde dag worden overgevlogen naar Italië om zich daar aan zijn schouder te laten opereren.
Lansivuori kent een pechseizoen met de 350 OW16, ondanks dat de Fin regelmatig als snelste traint krijgt hij te maken met machinepech en valpartijen wat hem slechts 2 resultaten voor het WK oplevert. Hij eindigt met 27 punten op een 6e plaats in de eindstand.
In de 500 cc klasse doet de Fin het echter beter dan zijn teamgenoot en behaalt vooral op het eind van het seizoen veel podiumplaatsen met de Yamaha 500, waarvan 1 overwinning. Maar tegen de MV-Agusta's waren ze dit seizoen nog niet opgewassen, Read en Bonera eindigen 1 en 2 in de eindstand.
|
 |
1975
Voor het seizoen 1975 treedt Yamaha aan met de volgende rijders, voor de 250cc als enige officiële fabrieksrijder de Japanse testrijder Takai, en met beperkte fabriekssteun de Venezolaan Johnny Cecotto.
Voor de 350cc klasse rijden Giacomo Agostini en Hideo Kanaya, en Johnny Cecotto onder dezelfde condities als de 250cc klasse. Agostini en Kanaya rijden tevens de 500cc klasse, waar Yamaha dit jaar een serieuze gooi wil doen naar de fel begeerde 500cc titel.
Voor Teuvo Lansivuori was geen plaats meer bij Yamaha, zodat de snelle Fin een gewild object werd voor de overige fabrieksploegen, en werd snel ingelijfd bij Suzuki, om een ideaal team te kunnen vormen met Barry Sheene. Dit kreeg niet direct vorm omdat Sheene door een ernstige valpartij in Daytona voor langere tijd werd uitgeschakeld. Pas tijdens de 4e GP van 1975 in Duitsland was de Brit weer aanwezig op het GP front.
Cecotto rijdt aan het begin van het seizoen met een nagenoeg standaard TZ 250 in de kwartliterklasse, terwijl hij in de 350 cc klasse de beschikking krijgt over de 1974 OW16 van Agostini met de lange wielbasis.
Agostini is voortdurend bezig de rijeigenschappen van de 350 te verbeteren en er wordt nog steeds driftig aan de frames gewijzigd. Zo hebben de Italiaan en de Japanner Kanaya de beschikking over een chassis met monoshock vering, wat door Yamaha al enkele jaren succesvol op de motorcrossmachines werd toegepast.
Gedurende de winter heeft men nog 5 extra pk's gevonden, zodat een titelprolongatie tot de mogelijkheden behoort.
|
|
Aan het begin van het jaar werd de naam Cecotto vol bewondering genoemd als 'het' talent voor de komende jaren. Deze 19 jarige Venezolaan (van Italiaanse ouders ) deed eerder dat jaar van zich spreken door als volslagen onbekend coureur een derde plaats in de Daytona 200 te behalen na als laatste te zijn gestart. Hij kwam met steun van de Venezolaanse Yamaha Importeur naar Europa om zijn kunsten te tonen, en Yamaha aarzelt dan ook niet om het talent te ondersteunen met materiaal.
Bij zijn eerste optreden in de GP wereld maakt Cecotto meteen duidelijk dat zijn 3e plaats van Daytona geen toeval was, en hij wint dan ook zowel de 250 als de 350 cc race in Frankrijk op het voor hem totaal nieuwe circuit Paul-Ricard. Hij verslaat hierbij Agostini in een rechtstreeks duel.
 |
De machines waren op een aantal punten gewijzigd t.o.v. het vorige jaar, in het bijzonder de frames werden duidelijk onder de loep genomen, ook de gewichtsverdeling werd op aanwijzingen van Agostini aangepast.
Het blok van de nieuwe 1975 machines zit ook verder naar voren gemonteerd, en de achterbrug is iets ingekort om de machines met hun lage gewicht nog meer wendbaar te maken. Tevens had de 1975 OW16 5 pk extra vermogen gekregen en produceert nu 77 pk.
De specificaties van de OW16 en OW17 motoren van 1975 zijn als volgt:
(foto:Jan Heese)
350cc OW16
- Boring en Slag 64 x 54 mm.
- 36 mm Mikuni carburateurs.
- 6 Versnellingen.
- Chroommolybdeen stalen monoshock chassis.
- Enkele schijfrem voor.
- Schijfrem achter.
- Gewicht 95 kg.
- Vermogen 77 pk bij 11.500 tpm.
250cc OW17
- Boring en slag 54 x 54 mm.
- 34 mm Mikuni carburateurs.
- 6 versnellingen.
- Chroommolybdeen stalen frame.
- Enkele schijfrem voor.
- Trommelrem achter.
- Vermogen 65 pk bij 12.500 tpm.
- Gewicht 90 kg.
- Halverwege het seizoen wordt een monoshock chassis ingezet met schijfrem achter.
-
(foto: Jan Heese)
|
 |
 |
Takai en Cecotto op de 250 OW17
|
Vanaf Assen krijgt Cecotto de beschikking over de fabrieksmachines van Takai (250) en Kanaya (350), en wordt de kwartliter eveneens in een monoshockchassis gemonteerd. De beide Japanse testrijders worden teruggeroepen om aan de nieuw op stapel staande 250 en 350 productieracers te testen, evenals de verdere ontwikkeling van de 500cc viercilinder voor het komende jaar.
Cecotto kan in de kwartliterklasse niet concurreren met Walter Villa op de Harley Davidson, ondanks 2 overwinningen heeft hij te weinig resultaten, en wordt hij uiteindelijk 4e in de eindstand. In de 350cc klasse overtroefd de jonge Cecotto zijn ervaren teamgenoot met zijn agressieve rijstijl, en een flair alsof het de “gewoonste zaak van de wereld” is om in je eerste GP-jaar meteen wereldkampioen te worden. Hier wordt het gezegde, 'Wat goed is komt snel' bewaarheid.
Agostini had meer succes met de 500cc OW23, na een enerverend seizoen behaalt hij de eerste 500 wereldtitel voor Yamaha, en zijn 15e in totaal. Phil Read duelleerde tot de laatste GP om de titel, maar kon niet voorkomen dat de Italiaan de titel met 8 punten voorsprong binnenhaalde ( in de 6 beste resultaten). Van de 6 races dat Agostini finishte, won hij er vier en eindigde twee keer als tweede. Van de drie uitvallen waren er 2 met machine pech, en een maal met een lekke voorband. Derde en vierde worden Kanaya en Lansivuori.
Buiten de MV-Agusta van Phil Read kreeg het Yamaha kamp in toenemende mate tegenstand van de sterk opkomende Suzuki's RG500 van Barry Sheene en Teuvo Lansivuori. Er werd dan ook in de toekomst meer rekening gehouden met de Suzuki's, dan met de MV's, welke nu toch wel aan het eind van hun ontwikkeling zaten, terwijl de tweetakten zich nog maar aan het begin van hun mogelijkheden bevonden.
In november van dat jaar maakt Yamaha tijdens een persconferentie bekend dat ze in 1976 stopt met GP-races, men neemt een jaar verlof om de ontwikkeling van de 500cc Yamaha beter voor te bereiden. Het goede nieuws is dat ze wel productieracers blijven ontwikkelen, en dat vanaf 1976 alle productieracers zullen zijn uitgerust met monoshockvering.
|
|
Works Twins 
