Yamaha Classic Twostrokes

De TD1 was gebaseerd op de YDS2 straatmachine, een tweetakt parallel twin met zuigergestuurde inlaat. De TD1 uitvoering had alleen gewijzigde cilinders en koppen, expansie uitlaten en aangepaste carburateurs, wat het vermogen in zijn laatste uitvoering, de TD1c op 40 pk bij 10.000 tpm bij een gewicht van 95 kg bracht.

De TD1c wordt in het voorjaar van 1969 opgevolgd door de TD2 en is dan leverbaar in Europa. De TD2 heeft voor het eerst vanaf dat moment ook een 350cc broer n.l. de TR2, afgeleid van de standaard 350cc YR2.

De 250cc TD2 produceert dan 44pk bij 10.500 tpm en heeft een boring en slag van 56x50mm, terwijl de 350cc TR2 word opgegeven voor 54 pk bij 9500 tpm. Met een boring en slag van 61x 59,6mm.

De Machines gaan als warme broodjes over de toonbank, en Kent Andersson is een van de eerste bezitters van de nieuwe kwartliter. Hij wint dat jaar 2 GP’s en staat in totaal 7 keer op het podium.

Zijn overwinning tijdens de Duitse GP in Hockenheim in mei 1969 is de eerste van de vele GP overwinningen behaald door de TD en TR productieracers.

Maar de Benelli viercilinder viertakt van de Australiër Kel Carruthers is dat jaar op het eind nog zijn meerdere. Ook Rod Gould eindigt in de 350cc klasse 3 keer als 2^e achter Agostini op de MV-Agusta.

1970

In 1970 bestaan de 250 en 350cc klassen voor 75% uit Yamaha productieracers welke, mits in goede handen tot ware winnaars zijn uitgegroeid. De Yamaha machines zijn op dat moment het beste wat er te koop is, wat ook blijkt uit de enorme successen welke de eenvoudige TDs en TRs over de gehele wereld behalen. Yamaha geldt op dat moment dan ook als de ultieme tweetaktexpert in de wereld.

1971

In 1971 zijn de nieuwe TD2b productieracers uitgerust met enkele modificaties aan het blok, waarmee de fabrieksmachines het vorige jaar waren uitgerust, namelijk het hogere uilaatkanaal en de kortere uitlaten. Maar de prive' topcoureurs moesten zelf elektronische ontsteking monteren om de machines volledig betrouwbaar te maken, en er waren nog steeds maar 5 versnellingen aan boord. 

Rodney Gould en Kent Andersson hebben dat jaar de beschikking over echte fabrieksmotoren. Het seizoen wordt begonnen met licht aangepaste YZ625 en YZ631 machines t.o.v. vorig jaar.

Maar vanaf Assen zijn nieuwe motoren beschikbaar de 250cc YZ632 en de 350cc YZ631, het zijn de preproductie machines van de TD3 en TR3 voor komend seizoen.

De 250cc YZ632 heeft luchtkoeling, elektronische ontsteking, 34mm carburateurs, 6 versnellingen, een droge platenkoppeling en een boring en slag van 54 x54mm.

Het vermogen van de kwartliter zit op 52 pk bij 11.000 tpm.

De 350cc YZ631 heeft dezelfde opbouw als zijn kleinere broer, de boring en slag zijn echter 64x54mm en heeft een vermogen van 63-64 pk bij 10.500 tpm.

De foto links toont Rod Gould tijdens testritten in Gaydon (Engeland) met het prototype van de TR3 productieracer. hier werden ook enkele schijfremmen getest. Let op de voorste framebuizen, hier zijn de radiatorsteunen al aanwezig, wachtend op de dingen die gaan komen.

De nieuwe machines zijn niet direct veel beter dan de “oude” YZ 625 en 632, maar door de toepassing van nieuwe frames, elektronische ontsteking (Femsa) en de droge koppeling zijn ze over het geheel genomen sneller. Volgens Gould is de nieuwe machine in het gebied van 7000 tot 11.000 tpm sterker dan zijn voorganger.

Toch zijn de geheel nieuw gebouwde machines geheel andere motoren om te rijden, vandaar dat er vanaf Assen alleen nog met de nieuwe machines word gereden. *

Het frame en blok zijn direct afgeleid van de standaard DS7 en R5. En zowel de 250 als de 350 machines gebruiken nu zowel identieke carters en versnellingsbak, alsook identieke frames.

De strijd om de titel staat geheel in het teken van het gevecht Gould-Read wat pas in de allerlaatste GP wordt beslist. In de 250cc klasse heeft Rod Gould een goed seizoen maar moet mede door het ontwikkelingswerk aan de 1972 modellen op het laatst zijn meerdere erkennen in Phil Read.

Na de Ulster GP moest Gould het de laatste 2 Grand Prix doen zonder zijn vaste monteur Randy Hall, de Amerikaan moest in Amerika de voorbereidingen gaan doen voor de introductie van de nieuwe productieracers voor volgend jaar. Dit heeft zoveel invloed op het team dat het hem direct mindere resultaten oplevert, met als dieptepunt het uitvallen in de laatste GP van Spanje, waarmee hij zijn wereldtitel verspeelt.

Derde in de 250 stand en tweede in de 350cc klasse wordt de sensationele Finse nieuwkomer Jarno Saarinen, hij wint dat jaar zijn eerste Grand Prix.

 * Met speciale dank aan Rod Gould.

	De sensatie van dat jaar is de terugkeer van Phil Read, nu als privé coureur na al zijn successen in de 60er jaren als Yamaha fabriekscoureur. Phil komt zorgvuldig geprepareerd ten ijs, met zijn eigen geheel gewijzigde TD2. Read had het jaar daarvoor al aangekondigd een serieuze gooi te doen naar de wereldtitel met eigen materiaal en enige sponsoring van Castrol.   Read reed in 1970 weer met succes wedstrijden in Engeland en enkele GP’s op het eind van het jaar. Door het goede gevoel, en het succes van de productieracers besloot hij terug te keren in de GP racerij. De machines zijn basis TD/TR2b modellen, welke zorgvuldig geprepareerd waren door monteur Ferry Brouwer en door Helmut Fath voorzien waren van een droge koppeling.   De motoren zijn in een Cheney frame van Reynolds 531 buizen geplaatst, en verder voorzien van dubbele schijfremmen voor en een enkele achter. Verder waren de machines uitgerust met een Quaife 6 versnellingsbak. Deze transformatie van de TD2b en TR2b was genoeg om dat jaar de wereldtitel 250cc te winnen, de eerste wereldtitel behaald door een privé-rijder.

                                                   (foto: Bernd Fischer)