|
1974-1975 Yamaha 500 OW23 |
 |
 |
|
De OW23, geïntroduceerd tijdens de Belgische GP in 1974 is de eerste Yamaha welke speciaal is ontwikkeld voor de 500cc klasse. Het is de machine welke Giacomo Agostini naar de 500cc titel zou rijden in 1975, en geeft Yamaha zijn eerste wereldtitel in het derde jaar van deelname in de 500cc klasse.
Vergelijkbaar aan de OW20 welke gezamenlijk werd ontworpen met de 700cc machine voor de F-750 competitie met cilinders verkleind tot 500cc, is de nieuwe OW23 aanzienlijk lichter en compacter, zowel motorisch als het rijwielgedeelte, en heeft tevens een kortere wielbasis. Ook de vierkante monoshock achterbrug is een belangrijke bepalende factor.
|
|
|
Om de set-up tijd tijdens de GP’s te beperken is de machine uitgerust met een cassette-type versnellingsbak. Hierbij kon men de beide versnellingsbakassen inclusief schakelmechanisme als eén unit uitnemen na het demonteren van de koppeling.
Dit betekende ook een enorme verbetering voor de monteurs, om niet steeds de blokken geheel te hoeven demonteren. Het wijzigen van de bakverhoudingen per circuit werd steeds belangrijker in de 500cc GP wereld.
De expansie-uitlaten zijn ook aangepast. De vorm van de expansiekamers is meer trapsgewijs gevormd, met aan de voorzijde een meer trompet-vormige conus, en is de eindconus in meerdere delen gevormd. Deze aanpassingen gaven een toename van het vermogen en koppel voor het toptoerengebied, zodat er een iets bredere powerband ontstond.
De boring- en slagmaten zijn met 54 x 54 mm gelijk aan zijn voorganger, en het gewicht is gereduceerd tot slechts 132 kg.
|
1975
De 1975 OW23 machine is uiterlijk vrijwel ongewijzigd, maar er is gedurende de winter van 1974-75 wat aan fine-tuning gedaan met de carburateurs, ontstekingstiming, uitlaatdesign en poorttiming, om de enorme dorst van de 1974 machine te reduceren. Het resultaat was tevens een kleine vermogenswinst. Het vermogen zit dan ongeveer op 105 pk bij 10.500tpm.
|
|
|
Het 500cc Yamaha team bestaat nu uit Giacomo Agostini en Hideo Kanaya, welke terugkeerde in het Yamaha team na bijna een jaar uit de roulatie te zijn geweest door een ernstige val tijdens de Daytona 200 van 1974.
Teuvo Lansivuori was geen contract meer aangeboden door Yamaha, en moet op zoek naar een andere werkgever. Suzuki aarzelde niet lang om de snelle Fin in te lijven, om met Barry Sheene het ideale team te vormen. Helaas zou Barry in Daytona voor lange tijd uitgeschakeld worden, en pas bij de Duitse GP weer van de partij zijn.
De 500cc klasse beleeft dit jaar een echte opleving in de vorm van nieuwe fabrieksmachines van o.a. Kawasaki en Harley-Davidson. Kawasaki komt met een watergekoelde versie van de 3-cilinder H1R, en HD met een eenvoudige en lichte twin met 95 pk en 118kg. maar beide kunnen dat jaar helaas niet imponeren.
De Suzuki 4 cilinders blijken supersnel te zijn geworden, maar Lansivuori presteert erg wisselvallig en heeft de nodige pech. Barry Sheene komt halverwege het seizoen sterk terug en behaalt in Assen zijn eerste 500cc GP-overwinning, en hij wint ook de GP van Zweden.
De overwinning in Assen van Sheene brengt enige paniek teweeg bij de Yamaha mensen, en men besluit in de Belgische GP de nieuwe machine in te zetten waarmee Agostini al in de training had gereden. De nieuwe OW23 komt tijdens die training echter ernstig aan snelheid te kort op het snelle circuit van Spa-Francorchamps. Vanuit Japan krijgt men op het laatste moment nog afstellingen voor de race door, via intensief testwerk van Hideo Kanaya welke naar Japan was teruggeroepen.
<Links de foto van de nieuwe verbeterde OW23 van Agostini, waarop te zien is dat er aan de achterzijde een meer gestroomlijnde zit is geplaatst.
Maar na zes ronden in de race moet Ago de Yamaha bij zijn pitmensen inleveren als er water in de cilinders lekt. Barry Sheene draait de snelste ronde maar valt in leidende positie ook uit, waardoor Phil Read de overwinning op een presenteerblaadje krijgt aangereikt.
|
|
|
Het seizoen ontaard dus toch weer in de tweestrijd Ago-Read, hoewel de Suzuki’s op het laatst de snelste machines zijn.
Agostini behaalt met vier overwinningen en twee tweede plaatsen soeverein zijn 15e wereldtitel, en bezorgt Yamaha zijn eerste felbegeerde titel in de zware klasse. Tweede eindigt Phil Read voor Kanaya en Lansivuori.
|
|
Het behalen van de titel was het hoogtepunt in een traject van ambitie, planning en hard werken, wat had gewankeld bij de tragische dood van Jarno Saarinen, en door Giagomo Agostini nieuw leven was ingegeven.
|
|
De ontwikkelingen in het seizoen 1975 waarbij de strijd MV-Yamaha, maar ook de sterk toenemende concurrentie van Suzuki opvalt, doen Yamaha besluiten om een jaar uit de GP’s te stappen om een nieuwe zuigergestuurde viercilinder te ontwerpen en te bouwen. Een machine die de strijd met de Suzuki RG500 square-four met roterende inlaten kon aangaan. Yamaha kondigt in november van dat jaar dit officieel aan tijdens een persconferentie, dat ze in 1976 stopt met GP-races. Men neemt een jaar verlof om de ontwikkeling van de 500cc Yamaha beter voor te bereiden.
|
Johnny Cecotto die in zijn eerste GP jaar de 350cc wereldtitel behaalt, rijdt in 1976 met de OW23 machine van Agostini met steun van de fabriek. Maar dit zou eindigen in een fiasco, omdat de Yamaha lang niet tegen de snellere Suzuki’s op kan.
De nu ook voor privé rijders beschikbare Suzuki’s zijn beduidend sneller dan de Yamaha, en Johnny crashed zo veel in een poging hen bij te benen, dat het team halverwege het seizoen al door zijn reserve onderdelen dreigt te raken. Cecotto besluit dan ook om zijn onmogelijke missie te staken en zich voor de rest van het 1976 seizoen te concentreren op de 350- en 750cc klassen.
|
|
|
Laatst aangepast op zondag 15 mei 2011 18:48 |
Works 4 Cyl 
