Yamaha Classic Twostrokes

In 1968 verschijnt de Zwitserse genius Rudi Kurth voor het eerst op de circuits, met een wonderlijke zijspancombinatie. Zijn combinatie zorgt ervoor dat vanwege zijn ultra lage bouwwijze, zijn Engelse passagiere Dane Rowe kan volstaan met het plat blijven liggen in het zijspan"bakje".

Kurth's creatie wordt aangedreven door een Crescent 3 cilinder tweetakt, welke een vorig bestaan als buitenboord motor had gekend. Hij had het carter met cilinders van de outboard Crescent motor gezaagd en met een losse versnellingsbak verbonden. Hiermee reed en vooral "werkte " de Zwitser jarenlang mee in het Grand-Prix circus, want hoewel de combinatie zeer snel was, liet de betrouwbaarheid veel te wensen over. De Cat-Crescent was in die tijd ongetwijfeld de meest in- en uit elkaar gemonteerde machine.

In 1975 begint Kurth aan zijn destijds revolutionaire Yamaha project te werken, en bouwt een krachtbron welke is gebaseerd op een Yamaha TZ350 waar aan de linkerzijde een halve 350 tegenaan was "gelijmd".  Aan het cilinderblok wordt een extra cilinder gelast, wat in die tijd een zeer "listig" werkje is, omdat de lastechniek in die tijd nog niet geweldig is. De slag van de Yamaha krukas werd verkort van 54mm tot 51,8mm, waarmee de motor aan een cilinderinhoud van 500cc kwam. 

De innovatieve technicus Kurth monteert de krachtbron in een eigenbouw geklonken monocoque zijspanchassis, welke in feite bestaat uit een centrale kokerbalk, waaraan zijdelings de krachtbron en de wielen zitten bevestigd. De wielophanging werkt volgens de principes uit de autowereld, en voor de vering gebruikt hij veerelementen met samengeperste lucht. Vanaf het motorblok wordt het vermogen via een morseketting overgebracht naar een hulpas en vandaar naar het achterwiel. De centrale kokerbalk doet tevens dienst als benzinetank, inclusief kijkglaasje. Het idee is fantastisch, de combinatie is meteen razendsnel en wordt in de volgende jaren verder uitontwikkeld en vol bewondering gevolgd door de hele GP wereld.  

Ondanks dat de technische tovenaar niet de reputatie had, een betrouwbare sleutelaar te zijn, weerhield de combinatie Kurth / Rowe er niet van om meerdere malen de snelste trainingstijd te maken en een enkele keer op het erepodium te belanden. Als het heel bleef streed de combinatie steevast voorin het veld mee, maar helaas zag zij zelden de finish.

Hieronder enige fraaie beelden van de 1976 Cat-Yamaha zijspancombinatie. 

Nadat ze jarenlang op hun eigen creatieve en eigenzinnige manier de circuits hebben bezocht in hun Cat-mobile, word het racehoofdstuk Rudi Kurth / Dane Rowe aan het einde van 1977 beëindigd. En hiermee verdwijnt deze wonderlijke en door velen bewonderde combinatie van het toneel. Mede door de concurrentie van de eerste TZ500 blokken en de verdere commercialisering van de zijspanwereld.

De komst van een andere creatieve Zwitser, Rolf Biland, zou het pionierswerk van Rudi Kurth enigszins een vervolg geven, en de zijspanwereld in een technische stroomversnelling brengen.

Biland weet zijn ideeën echter beter te realiseren door slimme sponsoring voor zijn projecten te vinden. Iets wat Rudi Kurth altijd heeft moeten ontberen, en misschien was de tijd (en de zijspanwereld) er toen nog niet rijp voor.

Rudi en Dane Kurth wonen en werken nog steeds (2005) in Zwitserland, waar Rudi zich verder heeft gespecialiseerd in ontwerpen en bouwen van glasfiber (carbonfibre) surfboards, mountainbikes enz. Zijn CAT mountainbikes zijn een succes in de triatlon wereld en worden in serie gebouwd. Dane doet de administratie, is computerfreak, en schrijft artikelen voor muziek magazines. 

De CATVAN leeft verder in het gras naast hun huis.