In 1974 en '75 werden de 250 en 350 cc klassen beheerst door de Italiaanse 2 takt twins van Harley-Davidson, waarmee Walter Villa een hattrick in de 250 cc klasse behaalde in 1974,'75 en in '76 de dubbel 250/350 cc. Behoudens de titels van Giacomo Agostini in 1974 en Johnny Cecotto in 1975 had Yamaha hierop geen antwoord. Ondanks dat in 1976 in de 250 cc klasse 34 van de 37, en in de 350 cc klasse 35 van de 39 punten scorende deelnemers op de Yamaha twins reed.  De fabriek in Japan was op dat moment met alle macht bezig om de meer prestigieuze 500 cc titel weer te heroveren, welke dat jaar door Suzuki met Barry Sheene van hen was afgesnoept.

Dit moment was destijds voor Ferry Brouwer en Jerry van der Heiden reden om, zich eens te verdiepen in een 3 cilinderproject, omdat beiden zeer gecharmeerd waren geraakt van het Kurth-project, evenals hoofd van de technische afdeling van Yamaha Motor NV, Minoru Tanaka, het Europese hoofdkwartier van Yamaha in Amstelveen.  Brouwer en van der Heiden, destijds werkzaam bij de motorzaak van zijspancrosser Ton van Heugten, welke op nationaal niveau ook een wegrace team onderhield met Kees van der Kruys als rijder, waarvoor ze de machines onderhielden.

Ferry Brouwer had inmiddels geen GP activiteiten meer, maar had nog goede contacten met Tanaka, waarmee hij samen eind 60'er jaren aan de V4 fabrieksracers had gewerkt. Tanaka had ook van het Kurth-project gehoord en was zeer enthousiast over het idee. Hij vroeg Brouwer hem te helpen een 3-cilinder te bouwen. Samen bezochten ze Rudi Kurth in 1975 en kwamen met enkele 3-cilinder carters terug. 

Kort hierna word in de werkplaats van Ton van Heugten een 500 cc driecilinder opgebouwd voor coureur Kees van der Kruys. De motor wordt in een standaard TZ 350 frame gemonteerd en is direct betrouwbaar en produceert een vermogen van ruim 90 pk.

Na enkele nationale races in Nederland in 1976, en een fraaie 16e plaats in de GP van België werd beseft dat dit iets was waar meer in zat . Al tijdens de bouw van de 500 ontstaat het idee om ook een 350 cc uitvoering van het driecilinderconcept te bouwen. En al na enkele maanden staat er een fonkelnieuwe 350cc 3 cilinder klaar, en word voor het eerst in juli 1976 ingezet tijdens een nationale wegrace in Mill.

Tanaka en Brouwer zien zoveel potentieel in de machine dat word besloten het project op Grand- Prix niveau te brengen. Yamaha Motor NV geeft uiteindelijk groen licht om het project technisch en financieel te ondersteunen.  Takazumi Katayama, runner up achter Walter Villa in het 250 cc wereldkampioenschap van het afgelopen seizoen, op een TZ 250 van het Sarome team van Chas Mortimer, word gerekruteerd om voor het team te rijden. Evenals de 350cc wereldkampioen Giacomo Agostini.

De pas gestopte Kent Andersson wordt als projectleider aangesteld, en ook de Zuid Afrikaanse technicus Trevor Tilbury, komt het team versterken.

Rudi Kurth wordt ingeschakeld voor het vervaardigen van de carters. Hij had een speciaal lasprocedé' ontwikkeld, om vervorming van de carters en cilinders te voorkomen. Kortom een internationaal "wereldteam".

In de winter van 1976 - 1977 worden in de Yamaha werkplaats nabij Schiphol totaal 5 blokken en 2 complete machines gebouwd, uitgerust met speciaal voor het project gemaakte Hoeckle krukassen en Krober ontstekingen.

Omdat de motor aan de linkerzijde een flinke "puist" bezit door de aangebouwde extra cilinder, waardoor bij linkerbochten de Krober ontsteking vervaarlijk dicht langs het asfalt schraapte, word afgezien van de standaard TZ 350 frames. De machine van Ago wordt met een Bakker chassis uitgerust, terwijl Katayama's machine van een Spondon chassis wordt voorzien. Beide frames zijn gebaseerd op het Yamaha TZ Mono-shock concept, met Yamaha vering, wielen en remmen. Tevens komt het blok nu meer centraal in het frame te liggen. 

De motoren zijn identiek en komen met een boring en slag van 54 x 50,5 aan een cilinderinhoud van 348 cc. Er worden standaard Yamaha uitlaten toegepast, met een speciale bocht voor de derde uitlaat, welke onder de twee normale expansie uitlaten werd gevormd.

Tanaka bestelde 50 sets TZ 250 uitlaten uit Japan, welke allemaal op vermogen werden getest, wat volgens Ferry een verschil van 7 pk opleverde tussen de beste en de slechtste uitlaten.

De machine levert bij de eerste vermogensmeting al bijna 80 pk bij 11.800 tpm, met een bruikbaar vermogen tussen de 8200 en 12.500 tpm. Het gewicht van de machine is met 126 kg niet bepaald licht en weegt bijna evenveel als een viercilinder.

Er word nog geëxperimenteerd met Lectron carburateurs maar hierop wil de motor slecht aanslaan bij duwstarts, en deze maakten de toch al vrij piekerige motor nog nerveuzer door het plotselinge inkomen van het vermogen.

De volgende race vindt plaats in Hockenheim, nog beter gebouwd voor de snelle 3-cilinder Yamaha. Katayama passeert na een slechte start de twee leidende TZ 350's van Alan North en Jon Ekerold en wint met een voorsprong van 15 sec. voor Agostini, welke als laatste vertrekt en na een inhaalrace door het hele veld, het ronderecord met 2,5 sec. scherper zet. De een-twee was het bewijs dat Tanaka en Brouwer het goede recept hadden, maar door een derde plaats in de Italiaanse GP en een week later in Spanje blijkt dat de 3 cilinder niet zo handelbaar te zijn als de TZ twins, wat voor Ago steeds meer reden is om niet meer met de 3-cilinder te rijden en terug te vallen op de twin, na de voor zijn doen magere resultaten. (18e trainingstijd en uitgevallen in Spanje )

Maar dat je nooit te vroeg moet juichen, blijkt als Katayama bij een tussendoortje in Chimay zijn sleutelbeen breekt. Doch na een operatie in België is de japanner na 7 dagen weer in staat om te rijden. Voor de Joegoslavische GP op het gevaarlijke en lastige circuit van Opatija, wordt daarom gekozen voor de meer handelbare en lichtere twin. Dit weerhoudt hem er niet van om de race te winnen met een voorsprong van een halve minuut op Jon Ekerold. Na ook nog een 2e plaats in de 250 cc race behaald te hebben met een gebroken sleutelbeen en 2 duwstarts. Grote klasse!

Na uitgevallen te zijn in Assen (op de twin) met versnellingsbak problemen, wint Katayama weer in Anderstorp na in de laatste bocht Kork Ballington te kloppen. Na een rondenlang gevecht op haren en snaren, wat bij vooral Katayama nogal eens blijkt te ontaarden in wat minder fraaie acties. Dit levert hem dan ook de bijnaam "kamikaze" op, want zijn rijstijl was op zijn zachtst gezegd, angstaanjagend en veel collega's schuwden dan ook een duel met hem aan te gaan. 

Wanneer hij de volgende GP in Finland zou winnen was de wereldtitel binnen. Op het stratencircuit van Imatra weet Takazumi met veel durf zoveel voordeel te halen dat niemand bij hem in de buurt komt, en hij de eerste Japanse wereldkampioen wordt. Katayama en Yamaha winnen de wereldtitel met 5 overwinningen in 8 GP races, met nog twee GP's te gaan en een bijna dubbele puntenvoorsprong op nummer twee Tom Herron.

Aan de laatste 2 GP's werd niet meer deelgenomen, en het laatste optreden van de 3-cilinder was in Hilvarenbeek, uitgerust met White Power demping, waar hij natuurlijk won.

Yamaha Europa had in het afgelopen seizoen zijn superieuren in Japan behoorlijk in verlegenheid gebracht, door met een eigen gebouwde driecilinder het wereld kampioenshap te regeren. De fabriek wilde dan ook nog steeds niets van het project weten, het was: 'Not Made Here' en werd totaal niet gewaardeerd. Volgens Ferry waren de japanners duidelijk van hun stuk gebracht doordat we in Amsterdam een machine hadden gebouwd en hiermee hun fabrieks twin hadden verslagen en de titel te winnen. 

In het najaar heeft Ferry Brouwer de 1978 versie van de driepitter al in voorbereiding, en zijn er plannen om een geheel nieuw blok te bouwen met magnesium carters, waarvoor de tekeningen al werden gemaakt. Toen er het bericht uit Japan kwam, dat ze hier niet aan meewerkten en het gehele project gingen stopzetten. De nieuwe machine had meer vermogen en was soepeler te rijden, en Katayama wint er de eerste GP van het seizoen 1978 mee in Venezuela. Toen werd het niet meer toegestaan er mee te rijden.

Kent Andersson dacht dat de oorzaak van deze beslissing van de fabriek als volgt was te verklaren: De fabriek was ontdaan omdat ze juist hun nieuwe RD350 LC project hadden opgestart. Wat een sportversie voor op de gewone weg moest worden, afgeleid van de TZ twins. Terwijl wij met een Yamaha wereldkampioen werden die "ze" niet eens zelf maakten, daarom moesten we stoppen met racen in 1978.

Hoe het ook zij, deze kortzichtige beslissing betekende dat Yamaha nooit meer een 350 cc wereldtitel zou behalen, tot de klasse werd opgeheven in 1982. Jon Ekerold won de titel in 1980 in feite met een Bimota, en Kawasaki won de rest van de kampioenstitels met machines, waarvan de 3-cilinder Yamaha zeker de meerdere was. 

Jammer maar helaas. 

Later werd de 'Made in Holland' fabrieksmachine uitgeleend aan de Queens University in Belfast als studie object, en werd in Ierse wegraces ingezet door Ray McCullough. Ferry Brouwer haalde de machine 20 jaar later in 1998 terug naar Nederland en bracht hem weer in zijn oorspronkelijke staat terug, met hulp van Yamaha Europe en Kent Andersson, dus dat garandeert dat hij weer origineel en goed geprepareerd is.